-Arka kapak yazısından

Bu kitabın içinde geçen hikayeler gerçek hayatta kadınlarımızın sessiz bir çığlığıdır. Sizler de okurken mutlaka kendinizden bir parça bulacaksınız. Sessiz çığlığın sesi olmak için bu kitabı yazmak ve toplum olarak sessiz kalmamak ve kadınlarımızın önünü daha fazla açmak için bir adım attım. Çaresizlik içinde çabalayan hayatların bizlere nasihat verircesine haykırışlarını duymazdan gelmeyip, vicdan köşelerimize yerleştirip bir zincir oluşturmaya ve birbirimizi teşvik edip bir hayat kurtarmaya var mısınız? Sadece seyirci koltuğunda izlemek dinlemek değildir kurtarış, harekete geçmektir. Hayatı sevelim sevdirelim yaşamak çok güzel.Her gecenin bir sabahı olduğu kadar her sıkıntının ardından da bir ödül vardır. İçimizi karartan gözlerle değil gülen gözlerle bakalım… Yaşamak için her düştüğümüzde, ayağa kalkabilmektir başarı…

Yazarımıza çalışmalarında başarılar dileriz.

“Nurgül Tekgöz ile sevgili çocukları Zeynep ve Yusuf az önce konuğumuz oldular. Yazarımızın ilk kitabı ile ilk fotoğrafı da böylelikle kutlu olsun Nurgül hanım ikinci kitabı için çalışmalara şimdiden başlamış bile!” – 22.12.2017, Bahçelievler

“…İhtiyaçlarımız teknolojiyi zorladığı ve birçok şeyi yeni çıkana özenerek tasarlayıp moda algısı oluşturmaya çalıştığımız için hayatımızdaki çizgiler de artmıştı. Algı demişken; sokakta yürürken insanların yüzlerine bakar ve onlar hakkında fikirler üretirdim. Örneğin; bir hastanenin önünden beyaz önlüklü birini geçerken görsem doktor olduğuna hemen kani olurdum. Bir iki saniyelik bir görüşten bile bir şeyler çıkartırdım. Tabii ki bunları yaparken fiziksel noktalarına da odaklanırdım (saç, sakal, uzun kol, kısa boy gibi). Çok sonraları öğrendim ki buna sosyal algı diyorlarmış (eskiler ilmi sima da diyordu). Genelde pazartesi gördüğüm somurtkan insanlara pazartesi insanları, Cuma gördüklerime de Cuma selamlığı derdim. O gün, ne hikmetse, bir ara kendi çizgilerimi düşündüm. Kafamda kesinlikle olmaz, kesinlikle yapılmaz yahut kesinlikle olmalı, bu kesinlikle yapılmalı dediğim kırmızı sınır çizgileri. Onlara basmayanlarla daha iyi anlaşıyor olduğumu belki de ilk o gün fark etmiştim. Biz insanları, bu kırmızıçizgilerin içerisine sokan neydi? Aile mi? Çevre mi? Aldığımız eğitim mi? Mesela ben, birçok kişiyi kırmızıçizgilerime göre yargılarım. O çizgilere çok değiyorsa en son değdiği yerden aşağıya iterim. Eğer sürekli kırmızıçizgilerimin üstünde oturup bekliyor ise oturduğu kırmızıçizgiyi urgan yapar, ilmiği bir hamlede boynuna geçiriveririm…”

-Arka Kapak yazısından

Yazarımıza çalışmalarında başarılar dileriz.