Mutfağa girdi, çay demledi, evde kimse yoktu, çayını alıp balkona çıktı. Uzakta, tam karşıda deniz görünüyordu. Denizin maviliği Mehmet’in gözlerini hatırlattı ona, kirpiklerine yaş indi istemeden ve o an Asya’nın gözlerinde deniz izdüşümlere bölündü. Mehmet var mıydı gerçekten yoksa hayali bir sevgiliydi de Asya zihninde ona can mı vermişti, varsa neredeydi? Bu derece gönlü yanarken onun izine bile rastlayamamak varlığını reddetmeye kadar sürüklüyordu onu. Hemen odasına gitti, Mehmet’in mektubunu aldı eline. Mektubu açarken hafif ucunu yırttı, bu bile üzdü Asya’yı, yıpranmış, esmerleşmişti mektup…

Aşkın İkindi Vakti – Ayla Çelikan

Fizikte her etki bir tepki yaratır…

“Evinde düşünüyordu. Acaba etkileyici anım oldu mu diye. O kadar yalnızdı ki. Emin değildi. Yılları boşuna mı gitmişti. Tek bildiği zamanının hiçbir şekilde yavaşlamadığıydı. Hızlı, pişmanlıklarla dolu, kimsesiz, teorik fizik ve deneylerle dolu hızlı bir yaşam. Yaşlanmıştı. Artık kaybedecek bir şeyi yoktu. Ya başa dönersem diye düşündü. Zaman görelidir. Neden mümkün olmasın diye iç geçirdi buna karşılık. Ve mırıldandı: Zaman bir labirent. Ya o labirentin içine yeni bir labirent oluşturabilseydik. Çıkışı da en etkileyici anımızda olan.” Bir insan hayatı boyunca sonsuz tane an yaşar. Ancak bunların içinden sadece bir tanesi en etkileyici olandır. Buna göre eğer en etkileyici anınızı yeniden yaşama şansınız olsaydı bu hangi anınız olurdu? İlk bakış, ilk işitiş, ilk dokunuş… Hangisi? Üstelik sizin için yine ilk yaşandığındaki gibi bilinmez olacak bir an. (Göreli Bilinmezlik) San Francisco’dan aşkın ve suyun dans ettiği Venedik’e, Venedik’ten dağların birbiri ardına saklandığı Alpler’e, Alpler’den kalabalık ve gizemli ülke Japonya’ya; Japon Adalarına, Japonya’dan Grönland’a uzanan bir aşk (sevgi) hikayesi… Sevgi her şeyin ötesindedir, zamanın bile…

Yazarımızı tebrik ederiz.

“Kalpler, ancak şiirin gökte çırpınan güzel sesiyle uyanabilir!”

Unutulmuş kış gecelerinde üşüyen ellerimi, ruhunun cemali uğruna kalbinle tut ki bedenime derin derin aksetsin sıcaklığı. Öylece ısınsın zalim kış mevsiminin donuk bakışlarında. Küçücük ellerin… Ah o küçücük ellerin ne kadar da maharetliymiş. Ezelden beri “Kalbimin Nakkaşı” olup yüzümü güzelliğiyle süslemiş, bakışlarımı kibarca dokuya dokuya renklendirip yalnızca sana baksın diye işlemiş. Biliyorum, senin aşk ateşinin denizinde olgunlaşmış bir semender olduğumu. Her saniye, her dakika, belki de her saat başı yâdıma düşüp güller içinde taht kurduğunu biliyorum. Bu tahtın kıymetini ancak ve ancak sen anlarsın, ey kışımı bahara çeviren gönüldaşım, ey gül yüzünden aşk kokusu saçan sevgilim! Bu âlem hasret dolu yolculuğun sonundaki sadıkane yüreğimizin kavuşmasına şahit olsun. Şahit olsun ki kalemimin mürekkebini senden başkasına akıtmayacağım. Ey benim en kıymetlim! Hangi rüzgâr yüzüme çarparsa çarpsın, senin şiir kokan bedenini kalbime işlemeden, beni sarhoş etmeden yanımdan uzaklaşmasın. Beni benden alsın karanlıkları yararak aydınlatan güzel gözlerin. Sen, ister yanımda ol ister benden çok uzakta. Senin için yazıp söylediğim bir şarkı var, sadece nakarat kısımları kelepçelenmiş dudağımda. Şimdi kulağını dört aç ve en güzel şarkımı dinle! Ben seni her şeyden çok seviyorum! Ben seni her şeyden çok seviyorum! Ben seni her şeyden çok seviyorum!

“Aşk uğruna sefere çıkan beyhude bir ölümün baharını yaşar.”

Yazarımıza başarılar dileriz…

-Arka kapak yazısından

Bu kitabın içinde geçen hikayeler gerçek hayatta kadınlarımızın sessiz bir çığlığıdır. Sizler de okurken mutlaka kendinizden bir parça bulacaksınız. Sessiz çığlığın sesi olmak için bu kitabı yazmak ve toplum olarak sessiz kalmamak ve kadınlarımızın önünü daha fazla açmak için bir adım attım. Çaresizlik içinde çabalayan hayatların bizlere nasihat verircesine haykırışlarını duymazdan gelmeyip, vicdan köşelerimize yerleştirip bir zincir oluşturmaya ve birbirimizi teşvik edip bir hayat kurtarmaya var mısınız? Sadece seyirci koltuğunda izlemek dinlemek değildir kurtarış, harekete geçmektir. Hayatı sevelim sevdirelim yaşamak çok güzel.Her gecenin bir sabahı olduğu kadar her sıkıntının ardından da bir ödül vardır. İçimizi karartan gözlerle değil gülen gözlerle bakalım… Yaşamak için her düştüğümüzde, ayağa kalkabilmektir başarı…

Yazarımıza çalışmalarında başarılar dileriz.

“Nurgül Tekgöz ile sevgili çocukları Zeynep ve Yusuf az önce konuğumuz oldular. Yazarımızın ilk kitabı ile ilk fotoğrafı da böylelikle kutlu olsun Nurgül hanım ikinci kitabı için çalışmalara şimdiden başlamış bile!” – 22.12.2017, Bahçelievler

“…İhtiyaçlarımız teknolojiyi zorladığı ve birçok şeyi yeni çıkana özenerek tasarlayıp moda algısı oluşturmaya çalıştığımız için hayatımızdaki çizgiler de artmıştı. Algı demişken; sokakta yürürken insanların yüzlerine bakar ve onlar hakkında fikirler üretirdim. Örneğin; bir hastanenin önünden beyaz önlüklü birini geçerken görsem doktor olduğuna hemen kani olurdum. Bir iki saniyelik bir görüşten bile bir şeyler çıkartırdım. Tabii ki bunları yaparken fiziksel noktalarına da odaklanırdım (saç, sakal, uzun kol, kısa boy gibi). Çok sonraları öğrendim ki buna sosyal algı diyorlarmış (eskiler ilmi sima da diyordu). Genelde pazartesi gördüğüm somurtkan insanlara pazartesi insanları, Cuma gördüklerime de Cuma selamlığı derdim. O gün, ne hikmetse, bir ara kendi çizgilerimi düşündüm. Kafamda kesinlikle olmaz, kesinlikle yapılmaz yahut kesinlikle olmalı, bu kesinlikle yapılmalı dediğim kırmızı sınır çizgileri. Onlara basmayanlarla daha iyi anlaşıyor olduğumu belki de ilk o gün fark etmiştim. Biz insanları, bu kırmızıçizgilerin içerisine sokan neydi? Aile mi? Çevre mi? Aldığımız eğitim mi? Mesela ben, birçok kişiyi kırmızıçizgilerime göre yargılarım. O çizgilere çok değiyorsa en son değdiği yerden aşağıya iterim. Eğer sürekli kırmızıçizgilerimin üstünde oturup bekliyor ise oturduğu kırmızıçizgiyi urgan yapar, ilmiği bir hamlede boynuna geçiriveririm…”

-Arka Kapak yazısından

Yazarımıza çalışmalarında başarılar dileriz.

“Başta sizin dünyanızda her şey daha güzel görünmüştü bana.”

“Böyle zanneden sadece sen değilsin insanların büyük bir çoğunluğu da öyle olduğunu sanıyorlar hala… Kabul etmezler ama kanunlar, üst sınıfı alt sınıftan koruma görevi görüyor daha çok. Buna bir örnek daha vermek gerekirse; hiçbir patron işçisini fazla çalıştırdığı için ceza almaz ama yoksul bir vatandaş bir ekmek çaldığı için ceza alır. Dikkat ettiysen ikisi de hırsızlık ama biri zenginden çalınmış öteki fakirden. Fakirden çalınmasını engelleyecek türden kanun olmadığı için ya da cezalar caydırıcı olmadığı için bunu yapmaya devam eden zengin hırsızlarla kaynıyor ortalık. Oysa alın teri birkaç kuruşluk ekmekten daha ucuz değil..”

-Toprak Özgür

Yazarımızın çalışmalarında başarılar dileriz.