“Beni hiç şaşırtamadın hem de hiç.”

Ne yapsa zihninden bu cümleyi söküp atamıyordu Furkan. Düşündükçe sanki deliriyor, ne yapacağını bilemiyordu. Bu cümle, vücuduna bağlanmış bir pranga gibi nereye gitse ne düşünse her zaman peşinden geliyor, Furkan’ın aklından bir türlü çıkmıyordu. Bu cümle, zihninin labirentinde yolunu bulmaya çalışan bir deney faresi gibi gezinip duruyordu.

Ne yapmalıydı, nasıl şaşırtmalıydı Azra’yı? Ah! Bu sorunun cevabını bir bilseydi böyle mahzun, böyle çaresiz olur muydu hiç? Düşünüyor, düşünüyor sanki bir kuyuya düşmüş de oradan hiç çıkamayacakmış hissine kapılıyordu. Bu kuyu, dibi görünmeyen bir cehennem kuyusuydu onun için. Furkan’ın duyguları ve düşünceleri bedenine öyle bir ıstırap veriyordu ki bu bedenin eriyip yok olmaması bir mucize idi.

Son zamanlarda Furkan’ın aklı fikri bu düşüncede takılıp kalmıştı. Başkaları için belki de hiçbir anlam ifade etmeyen bu sözler onu delirtmiş, neredeyse uçurumun kenarına getirmişti. Ya bu uçurumdan düşüp yok olacak ya da vazgeçecekti bu sevdadan.